Obywatele polscy korzystają z prawa do swobodnego przepływu osób w ramach Unii Europejskiej/Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Dokumentem podróży uprawniającym do bezwizowego wjazdu i pobytu (niezależnie od jego celu) na terytorium Irlandii jest paszport bądź dowód osobisty (nowego i starego wzoru).

Nie ma żadnych ograniczeń. Między ważniejszymi miastami kursują pociągi Iarnród Eireann (tel. 01-8366222). Jest to najszybszy sposób podróżowania, jednak sieć kolejowa jest słabo rozwinięta. Można także korzystać z autobusów Bus Eireann. Z reguły bardziej opłacalne jest kupowanie biletu w obie strony.

W przypadku pobytu nie przekraczającego trzech miesięcy obywatele UE uzyskują prawo pobytu w innym państwie członkowskim bez żadnych dodatkowych warunków i formalności poza koniecznością posiadania ważnego dowodu osobistego bądź paszportu. Prawo swobodnego przemieszczania się i pobytu uzyskuje też członek rodziny obywatela UE, niezależnie od jego przynależności państwowej.
Irlandia oferuje bardzo zróżnicowaną bazę noclegową. Pobyt w hotelu jest stosunkowo drogi. Popularne są noclegi ze śniadaniem (tzw. bed & breakfast), które są tańsze, ale niskiej jakości. Koszt takiego noclegu w Dublinie to co najmniej 50 EUR od osoby, poza Dublinem – 30–45 EUR. Działają również stosunkowo niedrogie schroniska młodzieżowe (cena noclegu to ok. 15–20 EUR w pokoju wieloosobowym) oraz pola namiotowe. Wynajęcie pokoju w mieszkaniu lub domu wynajmowanym przez kilka osób to koszt minimum 80 EUR od osoby za tydzień, płatne z góry; wynajem samodzielnego mieszkania – od 1300 EUR w dobrej dzielnicy. Ceny uzależnione są od lokalizacji oraz standardu mieszkania. Wymagane jest wpłacenie kaucji z reguły w wysokości miesięcznego kosztu wynajmu.

Szczepienia nie są wymagane, nie występują też żadne zagrożenia sanitarno-epidemiologiczne. Nie ma problemu z dostępem do opieki medycznej, choć najczęściej jest ona płatna. Dlatego też przed wyjazdem należy zaopatrzyć się w Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ). Aby ją otrzymać, wystarczy zgłosić się do najbliższego oddziału NFZ. EKUZ uprawnia tylko do korzystania z podstawowych usług medycznych, dlatego wyjeżdżającym za granicę zaleca się wykupienie dodatkowych ubezpieczeń prywatnych, które w razie konieczności pokryją koszty leczenia w szerszym zakresie i koszty transportu chorego, jak również koszty opieki medycznej w prywatnych szpitalach i klinikach. Wskazane jest wykupienie indywidualnego pakietu ubezpieczeniowego, szczególnie od następstw nieszczęśliwych wypadków, kosztów leczenia, a także przewiezienia chorego do Polski (poza EKUZ). Świadczenia zapewnione przez EKUZ nie obejmują tych przypadków. Bliższe informacje: www.nfz.gov.pl.
Aby uzyskać świadczenia medyczne w Irlandii, trzeba spełnić dwa wymogi: 1) mieć dokument potwierdzający ubezpieczenie w NFZ (EKUZ); 2) udając się do lekarza w Irlandii, upewnić się, czy ma on kontrakt z irlandzką państwową służbą medyczną (Health Services Executive – HSE, www.hse.ie). Takie kontrakty ma w Irlandii stosunkowo niewielu lekarzy ogólnych (General Practitioners – GP). Listę lokalnych GP można uzyskać w lokalnych placówkach służby zdrowia (lokalne oddziały HSE). Przed rozpoczęciem wizyty należy przedstawić kartę ubezpieczenia zdrowotnego i podkreślić, że wizyta ma się odbyć w ramach regulacji UE. Gdy zachodzi potrzeba skorzystania z porady specjalisty, należy najpierw udać się do lekarza ogólnego po skierowanie i upewnić się, że ma on kontrakt z HSE. Gdy potrzebne jest leczenie stomatologiczne, trzeba udać się do stomatologa, który ma podpisany kontrakt z HSE. Leczenie szpitalne w nagłych wypadkach (tel. pogotowia w Irlandii: 999 lub 112) jest bezpłatne w szpitalach publicznych. W innych sytuacjach leczenie jest bezpłatne tylko po okazaniu odpowiedniego skierowania od lekarza mającego kontrakt z HSE i tylko w szpitalach publicznych. Regulacja UE przewiduje także prawo do bezpłatnych lekarstw na podstawie specjalnego rodzaju recept wypisywanych wyłącznie przez lekarzy mających kontrakt z HSE. Lekarstwa w Irlandii są drogie. Gdy pobyt trwa dłużej niż 3 miesiące, karta ubezpieczenia zdrowotnego nie znajduje zastosowania i Polaków obowiązują zasady takie same jak obywateli Irlandii. Leczenie w Irlandii jest płatne. Można ubezpieczyć się w prywatnych towarzystwach ubezpieczeniowych od większości bądź od wybranych rodzajów kosztów leczenia. W Irlandii są dwa rodzaje służby medycznej: państwowa (publiczna) i prywatna, przy czym leczenie prywatne jest kilkakrotnie droższe niż państwowe. Cena wizyty u lekarza domowego (lekarz ogólny) wynosi od 40 do 50 EUR, u specjalisty – od 100 do 155 EUR. Doba w szpitalu państwowym kosztuje ok. 40 EUR, w szpitalu prywatnym natomiast jest to koszt ok. 600 EUR; podobna jest cena za pobyt w szpitalu prywatnym w związku z porodem i połogiem. Dodatkowo płatne są badania. Osoby niezamożne mogą otrzymać specjalną kartę medyczną (Medical Card, www.oasis.gov.ie), która zapewnia bezpłatne korzystanie z wybranych, podstawowych usług medycznych w systemie państwowym. Ich zakres jednak jest również ograniczony. O przyznaniu karty obywatelom Polski, podobnie jak o przyznaniu innych świadczeń socjalnych, decyduje tzw. habitual residence test, który obejmuje: długość i ciągłość pobytu, szanse na zatrudnienie, powód przybycia do Irlandii, plany na przyszłość, powiązania rodzinne oraz wysokość dochodów (karty przyznawane są tylko osobom najniżej uposażonym).

W Irlandii obowiązuje lewostronny ruch drogowy. Dopuszczalna prędkość maksymalna wynosi 80 km/godz. na drogach lokalnych, 80 km/godz. na drogach państwowych oraz 120 km/godz. na autostradzie. Ponadto w niektórych miejscach obowiązują szczególne ograniczenia prędkości, np. na niektórych ulicach w centrum Dublina obowiązuje ograniczenie do 30 km/godz. Obowiązkowe jest zapinanie pasów bezpieczeństwa zarówno na przednich, jak i na tylnych siedzeniach. Rozmawianie przez telefon komórkowy dozwolone jest tylko pod warunkiem korzystania z zestawu głośnomówiącego. Maksymalny dopuszczalny poziom alkoholu we krwi podczas prowadzenia samochodu wynosi w Irlandii 0,8 promila. Prawo jazdy (zarówno starego, jak i nowego wzoru) wydane przez polskie władze uprawnia do prowadzenia pojazdu w Irlandii i zachowuje ważność do daty określonej w dokumencie lub przepisami krajowymi. Nie jest natomiast uznawane międzynarodowe prawo jazdy. Konieczne jest posiadanie dowodu opłacenia podatku drogowego i ubezpieczenia. Obywatele Polski zamieszkujący w Irlandii nie mają obowiązku wymiany prawa jazdy na irlandzkie, jednak jest to zalecane ze względu na niższe koszty ubezpieczenia. Wymiana odbywa się bez konieczności ponownego zdawania egzaminów. Osoby, które podejmują pracę w Irlandii, muszą przerejestrować samochód oraz ubezpieczyć go u miejscowego ubezpieczyciela. Przerejestrowania samochodu należy dokonać w ciągu pół roku od momentu przekroczenia granicy, sam fakt wjazdu należy natomiast zgłosić służbom granicznym (Customs) w ciągu doby po przekroczeniu granicy. Wysokość podatku rejestracyjnego wynosi 23–30% wartości rynkowej samochodu. Niektóre osoby mogą być zwolnione z tego podatku; informacji na ten temat udziela biuro rejestracji pojazdów (Vehicle Registration Office). Tylko turysta, który nie podejmuje pracy w Irlandii (policja jest w stanie sprawdzić status każdej osoby), może podróżować w Irlandii samochodem zarejestrowanym w Polsce. Ubezpieczenia komunikacyjne są obowiązkowe i z reguły o wiele droższe niż polskie, jednak honorowane są polskie zniżki. Indywidualne stawki dla poszczególnych klientów podlegają negocjacjom i są wypadkową wielu czynników. Wszystkie samochody mające więcej niż 4 lata muszą raz na dwa lata przejść test sprawności dopuszczający je do ruchu. Szczegółowe informacje można znaleźć na stronie internetowej: www.oasis.gov.ie.

Irlandia jest krajem w miarę bezpiecznym. W centrach dużych miast problemem staje się coraz większa liczba narkomanów. Napadów na turystów i rozbojów jest niewiele, zdarzają się jednak kradzieże kieszonkowe.
Nie ma szczególnych norm prawnych lub zwyczajowych, których nieprzestrzeganie mogłoby powodować sytuacje konfliktowe. Irlandczycy w kontaktach towarzyskich są bardzo otwarci i przyjacielscy, jednak w rozmowach z przypadkowo poznanymi osobami (w pociągu, pubie itp.) należy unikać sporów lub kategorycznych opinii na temat konfliktu w Irlandii Północnej, języka i religii.

Ambasada RP
5, Ailesbury Road, Ballsbridge, Dublin 4, Ireland
tel. (0-03531) 2830-855; fax 2698-309
e-mail: polembas@iol.ie ;
adres www: www.polishembassy.ie


Pomoc w nagłych wypadkach można uzyskać pod numerem telefonu 999 lub 112.