Klimat w Turcji jest bardzo zróżnicowany, zależnie od ukształtowania terenu i wysokości n.p.m. Na terenach leżących przy linii brzegowej Morza Śródziemnego występuje klimat śródziemnomorski. W porze letniej jest tu bardzo sucho (maj-wrzesień), a w zimie dość morko, ale bez śniegu. Występuje on tylko na wyżynach.
Tereny nad Morzem Czarnym leżą w strefie klimatu subtropikalnego oceanicznego i oceanicznego, co owocuje częstymi opadami deszczu. Powoduje to silniejsze odczuwanie zarówno gorąca jak i zimna, wynikające z dużej wilgotności powietrza.
Rejony graniczące z Syrią charakteryzują się za to klimatem typowo pustynnym – w okresach letnich temperatura za dnia oscyluje około 40 stopni Celsjusza. W zimie zdarzają się opady śniegu.

Głównym portem lotniczym jest znajdujące się w Istambule Międzynarodowe Lotnisko Ataturk.
Można się stąd dostać do centrum miasta za pomocą linii szynowej. Podróż do największych atrakcji Istambułu trwa mniej niż godzinę.
Alternatywą jest podróż autobusem, odjeżdżają one co pół godziny. Cena biletu jest ta sama – 1.30 TL.
Podróż taksówką to większy wydatek – około 20 TL. Uwaga, drogi bywają zakorkowane!

Można tu się także dostać pociągiem, ale jest to mało praktyczne. Można skorzystać albo ze słynnego Orient Expressu z Londynu albo codziennego TransBalkan z Budapesztu. Podróż tym drugim trwa dwie doby. Uwaga, w TransBalkan nie ma wagonu restauracyjnego, więc trzeba mieć ze sobą zapasy! Połączenia kolejowe z Turcją można też znaleźć w Grecji i Bułgarii, Syrii i Iranie.

By dostać się do kraju samochodem, należy posiadać zieloną kartę z ubezpieczeniem rozszerzonym na kraje azjatyckie. W innym przypadku trzeba wykupić tureckie ubezpieczenie.
Międzynarodowe prawa jazdy są akceptowane.
Główne drogi dojazdowe z Europy to:
E80 – z Bułgarii
E87 – z Bułgarii
E90 – z Grecji
Można też przekroczyć granicę z Gruzji i większości krajów Kaukazu. Granice z Armenią są obecnie zamknięte.

Wymagana jest wiza i paszport. Wizę można otrzymać na granicy.

Większe miasta są obsługiwane przez linie lotnicze. Ceny są rozsądne i nic nie może się równać z szybkością i komfortem takiej podróży. Bilety można kupić m.in. w biurach tureckich linii lotniczych ( www.turkishairlines.com , www.onurair.com.tr/eng , www.flypgs.com/en/ , www.atlasjet.com/en/ ).
Sieć linii autobusowych jest tu dobrze rozwinięta. Pojazdy są klimatyzowane, miejsca można rezerwować , a jakość usług jest bardzo poprawna. Palenie w autobusach jest zabronione, podobnie jak używanie telefonów komórkowych.
Podróżowanie koleją jest tanie, ale zajmuje więcej czasu niż np. autem czy autobusem. Sieć linii kolejowych jest tu słabo rozwinięta. Wiele popularnych miejsc jest poza jej zasięgiem. Tylko część pociągów jest elektryczna, reszta napędzana jest silnikami Diesla. Pociągi parowe jeżdżą już tylko na specjalne okazje. Podróż z Istambułu do Ankary trwa od 7 do 10 godzin. Często występują opóźnienia. Większość pociągów ma miejsca pierwszej i drugiej klasy, choć bywają ograniczone tylko do pierwszej. W drugiej klasie należy szybko zająć sobie dogodne miejsce, gdyż kto pierwszy ten lepszy. Niektóre pociągi nocne nie mają kuszetek. Więcej danych znajduje się na stronie http://www.tcdd.gov.tr/ .

Chęć zabrania się z kimś autostopem należy sygnalizować kciukiem. Inne gesty mogą być odebrane jako obraźliwe lub oznaczające niebezpieczeństwo. Najlepiej mieć ze sobą tablicę z napisanym miejscem docelowym i stać w okolicach świateł. Oczekiwanie na okazję nie trwa zwykle dłużej niż pół godziny. Nie poleca się łapać stopu po zmroku. Lepiej nie zasypiać podczas jazdy, nie wiadomo na kogo się trafi.

Opcje noclegowe w Turcji są bardzo zróżnicowane – od miejsc namiotowych po pięciogwiadkowe hotelowe monstra. Budynki Hiltona, Ritza czy Sheratona znajdują się we wszystkich ważniejszych miastach.
Uwaga, warto załatwić zakwaterowanie przed wjazdem do kraju, ceny potrafią być w ten sposób nawet dwukrotnie niższe.
Hostele nie są zbyt rozpowszechnione, ich funkcje pełnią z powodzeniem tzw. pensje (pansiyon).

Żywność jest generalnie czysta i wolna od pasożytów, ale ostrożność nigdy nie zawadzi. Najlepiej podglądnąć gdzie jadają miejscowi – to zawsze dobry wyznacznik. Owoce i warzywa należy zawsze dokładnie wymyć i osuszyć. Ogólnie żywność we wschodnich rejonach kraju jest mniej dostosowana do zachodnich standardów. Dobrym pomysłem jest mieć ze sobą lekarstwo na rozwolnienie.
Choć to kuszące w gorący i suchy dzień, lepiej unikać picia wody z publicznych rezerwuarów, takich jak fontanny. Woda ta jest chlorowana, ale nie gwarantuje to jej bezpieczeństwa. Butelkowana woda mineralna jest dostępna praktycznie wszędzie.
W Turcji istnieją dwa rodzaje szpitali (hastane) – publicznei prywatne. Prywatne nie różnią się poziomem usług od szpitali zachodnich, z publicznymi jest znacznie gorzej – są one zatłoczone i zazwyczaj kiepsko utrzymane. W małych miasteczkach można znaleźć kliniki, w których można dostać podstawową pomoc medyczną, np. w przypadku ukąszenia przez węża. Szpitale są na znakach oznaczane literą „H” na ciemnym tle, a kliniki symbolem czerwonego półksiężyca (jest to turecki odpowiednik symbolu czerwonego krzyża).

Tureckie dania to mieszanka kuchni śródziemnomorskiej, azjatyckiej i naleciałości arabskich. Jest to prawdziwe niebo dla podniebienia. Wołowina jest tu podstawowym rodzajem mięsa, poza tym jagnięcina. Wieprzowinę ciężko dostać, choć nie jest zabroniona prze prawo. Używa się wielu warzyw i przypraw.
Pełny turecki posiłek zaczyna się od zupy, zazwyczaj „mercimek corbasi” i zestawem przekąsek „meze”. Główne danie to zazwyczaj mięso – najczęściej kebab (kebap). Wariacje na temat tego dania to doner kebap, siskebap i kofte.
Tanie dania można dostać na stoiskach z kebabami. Za kilka dolarów można dostać potężną porcję. Typowe dla zachodnich kebabów cienkie ciasta są tu praktycznie niespotykane.

Ruch pojazdów jest prawostronny. Można się poruszać pojazdami dostosowanymi do ruchu lewostronnego, ale jest to bardzo niewygodne i dość niebezpieczne. Podczas prowadzenia nie wolno rozmawiać przez telefon bez zestawu głośnomówiącego. Pasy są obowiązkowe dla kierowcy i pasażerów.
Jeśli chodzi o znaki, warto zapamiętać, ze drogi oznaczone brązowym kolorem prowadzą do miejsc o znaczeniu historycznym lub innych atrakcji turystycznych. Obowiazuje tu, podobnie jak w Polsce, metryczny system miar.
Pomimo tego, że sąsiedzi posiadają olbrzymie złoża ropy naftowej, benzyna jest w Turcji bardzo droga ze względu na duże opodatkowanie. Litr benzyny bezołowiowej kosztuje około 2 dolary. Diesel i gaz są tańsze, ale tez potrafią uderzyć po kieszeni.

Przykładowe:

Coca Cola - 1.25 YTL
Woda mineralna 1 litr - 0.75 YTL
piwo w puszce - 2.5 YTL
Kawa - 2.5 YTL
Kebab - 1.5 YTL

Numer awaryjny na policję to 155. W rejonach podmiejskich i bardziej oddalonych lepiej dzwonić pod 156 – to numer do żandarmerii.
W dużych miastach zdarzają się przypadki drobnych przestępstw – kradzieże kieszonkowe czy napady zdarzają się najczęściej. Od pewnego czasu w centrum działa system całodobowego monitoringu, wiec liczna przestępstw spadła. Wystarczy zdrowy rozsądek, np. trzymanie portfela i dokumentów w przedniej kieszeni. Nie należy także zbytnio eksponować swojego sprzętu, np. aparatów fotograficznych czy eleganckich telefonów komórkowych. Należy uważać na publiczne kłótnie, często służą jako przykrywka odwracająca uwagę od kradzieży. W przypadku kradzieży portfela, najlepiej przeszukać pobliskie śmietniki. Złodzieje zazwyczaj wyciągają gotówkę, a resztę wyrzucają.
W mniejszych miastach problem przestępczości w zasadzie nie istnieje.

Ambasada Turcji w Warszawie
(0-22) 646 43 21
02-622 Warszawa, Malczewskiego 32
fax 646 37 57
e-mail: turkemb@zigzag.pl

Godziny otwarcia :
poniedziałek - piątek : 9-12:30, 13:30-16

Wydział Konsularny
tel. 646 43 24

Pomimo tego, że Turcy są bardzo spokojnym narodem, otwarta krytyka lub obraza symboli państwowych czy monarchii jest uważana za obrazę, a czasami wręcz przestępstwo kryminalne.
Tematów ludobójstwa Ormian czy separatyzmu Kurdów należy unikać, bo może się to skończyć poważnymi nieprzyjemnościami.
Turcja jest krajem w dużej mierze islamskim, ale raczej w liberalnej jego formie. Nie zmienia to faktu, że należy szanować tutejszą kulturę i obrzędy.
Niektóre gesty popularne na Zachodzie są tu uważane za niegrzeczne. Większość mieszkańców zdaje sobie sprawę z różnic kulturowych, ale warto zwracać na to uwagę. Należy unikać gestu „OK”, tak samo robienie kółka z palców w znaczeniu „robi się” jest tu nawiązaniem do praktyk homoseksualnych. Cmokanie ustami oznacza tu dezaprobatę.
Jeśli jest się zaproszonym do tureckiego domu, należy zdjąć buty przed progiem lub tuż za nim.
Jeśli chce się szybko zaprzyjaźnić z mieszkańcami, szczególnie płci męskiej, najlepiej zacząć rozmowę o piłce nożnej. Turcy uwielbiają ten sport i dysponują sporą wiedzą w temacie.